Vay be, son posttan bu yana ne çok zaman geçmiş. Hamilelik, doğum, lohusalık, sütüm yetti mi arttı mı, gece uykularım kaçtı mı derken güzel kızım tam 5 aylık oldu. Çok şükür Allah'ıma bu günlere ulaştık. Ama şunu anladım ki anneye rahatlık yok. İlk zamanlar zombi gibi gezip kırkın çıkmasını dört gözle bekledim. Kırkın çıksın bak çok rahatlayacaksın dediler. Kırkımız çıktı baktım bi değişiklik yok. 3 aylık olsun da daha rahat edersin dediler, baktım yine değişik sıkıntılar, zorluklar. Ek gıdaya geçsin rahatlarsın, aman bi otursun yok emeklesin rahatlarsın... Yani anlayacağınız her kafadan bir ses çıkıyor ama herkes kendi yaşadığını tecrübesini anlatıyor. Bizim gibi acemi anneler de dört gözle o bahsedilen günlerin gelmesini bekliyor. Kimisi rahatlatmaya çalışırken kimi de insanın gözünü korkutuyor. En iyisi anneleri bırakalım yaşayıp öğrensinler her kafadan bi ses çıkmasın. Ben mesela kendi emzirme sıkıntılarımı anlatsam bir çok anne adayını emzirmeden soğutabilirim. O kadar zorlu bir süreçti ki hala kısmen devam ediyor.
